The Cane | Wannes Wouters
Am I really that closed book on the top shelf accumulating dust? It must be so. I haven’t been read for years. I wish I could go down a couple of shelves. Promote myself to eye level in this huge library. Am I able to do so? Perhaps I should analyze the pages of my life before somebody else opens the cover, flicks through the thing, and takes a glance at the last few words of the final page.
I have always been in awe of the beauty and the forces of nature. I stood on Friedrich’s cliff a fair number of times, peering into the foggy distance, contemplating on something and sometimes on nothing. My trusty cane prevents me from plunging to a certain death. It is not my will to tumble into the icy water, I am just that overwhelmed by it all. One is easily distracted by these smells, sounds and images, by these wonderful impressions. And when you close your eyes, the feeling infiltrates your entire being.
It took me a long time to experience such a feeling after moving to the big city. At first I was at a total loss about where to look, what to hear and which scents to inhale. The overwhelming sensation was there, as in nature, but it had changed into something vile, something putrid. Yuck! I even noticed the expression of my face starting to turn. At first I felt my lips curling into a disapproving smirk that motivated my nostrils to stand outwards. Soon after, my brows were rapidly closing in on each other, creating an area of ripple marks between my eyes. I was in shock when I saw myself in an empty shop window.
I roamed the streets like this for quite some time, growing grimmer with each step. But then I noticed you. I see you in bars, on squares, even in packed churches. You are not one person. Sometimes you are blond, sometimes brunette, ginger or black. You are tall, you are small, fat, skinny. Sometimes there are many of you. You move in packs, happily chattering among yourselves. Whenever I see you I am back on that cliff, now without the support of my cane. I close my eyes and pretend to smell your skin. My knees shake. With fear of drowning I open them again and see you are gone, around some corner. But there you are again. You just popped up from behind another corner, as an epiphany on high heels.
My days are brighter now. I found overwhelming nature in myself, maybe too much. If I don’t act quickly it will overtake me and there will be a flood. I am full of nature trying to burst out. I want to meet you, talk to you, make you smile, be together, make you mine, but how? Why do you keep looking at me like that? What do you expect from me? My mind is about to pop, pondering on a possible opener. And then it happens. It is you who comes up to me.
‘Hey, are you ok? It looks like you’re worried about something.’
‘Nah, I’m alright. Thank you.’
‘Are you sure? It seems you’re lost.’
‘Err, well, I was… It’s kind of embarrassing, but if you must know, I was just thinking. It has been a while since I had somebody I could really talk to, you know? And, well, I was just thinking what to do. Where to go, to meet new people I mean.’
A beautiful smile.
‘You know, I know how you feel. My best friend just left to study abroad for six months. I’m really starting to miss her. Hey listen, considering we both need a conversation partner, would you like to go for a cup of coffee or something? Just to have someone to talk to?’
She smiled ever so sweetly. I agreed and we went for some coffee. She was really easy to talk to because she did all the talking. After this first session we exchanged phone numbers and said goodbye. I immediately ran to the bookstore to get some romance novels. Of course I wanted to see her again. I had never gotten this close to a meaningful relationship. I needed to know all the tricks in the book to keep this one. So I read. I read four whole days before I texted her.
After three more sessions, eleven cups of coffee, thirteen biscuits and a piece of apple pie I finally dared to ask her over to my place. I had made all the arrangements, even cleaned up the place. Key in front door, held it open for her, took the lead in ascending the narrow stairs and opened the door to my small studio apartment.
‘Oh, this is cozy!’
She sat down on my bed.
‘Would you like something to drink?’
‘Just some water please.’
I went to the kitchen, got two glasses from the top cabinet, filled them with bottled water and sprinkled the white powder in both of them.
She smiles as I come back to the room. I sit beside her on the bed and hand her a glass. We drink. My cane slips.
Gedicht | Nooit zal ik
Ze gaven me veel
Teveel, Alles.
Vanalles gaven ze me
Teveel.
En omwille van dat vanalles
Alles gaf me minder
Salu, mijn ambitie.
Zo een goede vrienden waren we toch niet.
Kortverhaal – Vera Drekel | Boterhammen met Pindakaas
Hoe was ze hier geraakt? Duizenden gebeurtenissen, allemaal perfect uitgevoerd. Zoals bijvoorbeeld de Indiër die zich in 1987 vergreep aan een koe, waarop hij teleurgesteld in zijn geloof meteen met zijn familie naar België trok. Hij had dromen van een imperium, gebaseerd op zijn hoge kennis van structurele bouwkunde ging hij bruggen bouwen, dat wist hij van een collega, in België worden er veel bruggen gebouwd. Politieke bruggen welliswaar, daar had hij geen weet van. Een avondlijke winkel was het droeve lot van de zoveelste. De winkel op de hoek van de rankestraat, rankestraat 1. Toevallig het huis naast arme Vera, die daar tijdens haar jeugd welgeteld 589,83 Euro méér had opgedaan aan laatavondmaaltijden in de vorm van vet, aangerijkt met een beetje patat. Misschien wel eens een beetje wodka, om de pijn te verzachten. Net 450 euro had ze nodig voor de komende huur. Verdomde Indiër. Verdomde wijde koe.
Waarom werkte zelfs de kleinste dingen tegen haar, hoe kon ze dan ooit een doel bereiken in haar leven? Onmogelijk! Besloot ze dan maar, terwijl ze haar pinkoefening nogmaals uitoefende na dat haar laatste juist kennis maakte met haar maaginhoud, zijn zusjes tegemoet komend. De godendrank schonk, zo meteen zou het haar doen vergeten dat haar leven er nog was. Enkel de levens van anderen, perfecte levens, zouden zich nog afspelen rond haar. Alsof ze in een perpetuele doe-het-zelf film was gedropt, 100 % afleiding, 0 % rendabiliteit.
Ach, Slapen had ze al geprobeerd, dagen slapen, hopend dat de volgende droom degene was die haar permanent gelukkig zou maken. Dat ze in de volgende droom plots het licht zou zien, het licht van het leven. Ze zou wakker worden en weten wat te doen. Een paar maanden, 14 lasagnes, 23 minute maids, 43 appels, 87 boterhammen met pindakaas én een lege bankrekening later heeft ze het opgegeven, haar dromen leidden tot angst, liefde, zweet en ja zelfs orgasmes. Maar nooit heeft ze het licht gezien, ze zal het nooit zien. Na dat laatste, lotsverhelderende dutje, had ze beslist om de wijde wereld van de nacht op te zoeken, ze besefte dat slapen niet meer ging helpen. Misschien was het ook gewoon omdat de grote pot pindakaas, speciaal uit Holland gehaald. Op was.
Toen ze binnen wandelde had ze meteen de som gemaakt, er waren 3,83 semi aantrekkelijke mannen aanwezig, in héél aantrekkelijke mannen schaal (HAMS) omgerekend was dit 0,59. Ze had zich aan de bar naast de man van 0.13 HAMS gezet, misschien was hij wel de butterfly, die de wereld zou laten omkantelen naar haar gunsten, wie weet was zijn lid wel de spreekwoordelijke witte poes.
Gedicht | Moord en Liefde
Deux
Even de stekker uittrekken
Even niets meer
Alles wat ik niet zag, komt in je tot leven
Nieuwe gedachten die je oude ik niet zagen
We wisselen, jij en ik, ik en jij.
Moord en Liefde,
Agressie, Afgunst en Gemis.
Compleet anders, maar toch
We zien elkaar graag.
Kortverhaal – Vera Drekel | Inleiding tot Vera Drekel
Daar zat ze dan, met een broek vol zakken. Zo leek het wel, alsof het enige wat ze nog voelde de leegtes waren. De oase in haar mond, het wantrouwen van haar hart, de vertroebeling van haar ziel, en ja, het vacuüm tussen haar dijen. Ze steekt haar pink in de lucht, die al even snel zijn originele positie aannam, braaf. Correct. Zoals het moest. Zo was ze niet, bedacht ze. Ostentatief bracht ze haar pink terug in een uitstekende positie en glimlachte.
Dit is de laatste, zei ze. De voorlaatste dan. Ach, de wereld had wat goed te maken met haar. Ze zou blijven doorgaan tot haar geld op was. Wéér moest ze glimlachen, want de 20 euro briefjes waren die avond wéér op in de bank. Het was het lot. Haar lot. Want vanavond maakte ze even plaats voor orde, de chaos waarin ze al 20 jaar leefde was een chaos met een grote variantie. Variantie die haar duur is te staan gekomen, elke kleine gok won ze, maar de paar grote gokken die ze had genomen in haar levensloop, wel, die hebben haar via elke opening genomen, en het was geen knappe spanjaard, eerder een oude chinees met een puntig orgaan. Niets om orgasmes van de krijgen dus. En al zeker niet enig succes in het leven.
Zoals toen met gele lolly, dat zou ze nooit vergeten. Nooit zou ze daar over geraken. Waar was Rik toen aan het denken? Natuurlijk was dat ook daar het einde van. Of die keer toen ze op de hudo zat die Eva in elkaar had gezet, Eva die duidelijk nog nooit met lego had gespeeld. Lang zat er er niet op, maar de stank wel, en zeker de Youtube video van haar, zinkend in human feaces. 58337801 views. Waarschijnlijk waren er ondertussen al 200 bijgekomen, en wéér eens. Leuk, nog 2 jaar en ze was miljardair in populairheidspunten.